« بیگناهی » 

سودایی همیشه محکــوم ...!!

 

 

بیـن آدمـها

چه قدر فاصله اینجاست بین آدمها
چه قدر عاطفه تنهاست بین آدمها
کسی به حال شقایق دلش نمی سوزه
و او هنوز شکوفاست بین آدمها
کسی به خاطر پروانه ها نمی میرد
تب غرور چه بالاست بین آدمها
و از صدای شکستن کسی نمی شکند
چه قدر سردی و غوغاست بین آدمها
میدان کوچه دل ها فقط زمستانست
هجوم ممتد سرماست بین آدمها
ز مهربانی دل ها دگر سراغی نیست
چه قدر قحطی رویاست بین آدمها
کسی به نیست دل ها دعا نمی خواند
غروب زمزمه پیداست بین آدمها
و حال اینه را هیچ کسی نمی پرسد
همیشه غرق مداراست بین آدمها
غریب گشتن احساس درد سنگینی ست
و زندگی چه غم افزاست بین آدمها
مگر که کلبه دل ها چه قدر جا دارد
چه قدر راز و معماست بین آدمها
چه ماجرای عجیبی ست این تپیدن دل
و اهل عشق چه رسواست بین آدمها
چه می شود همه از جنس آسمان باشیم
طلوع عشق چه زیباست بین آدمها
میان این همه گلهای ساکن اینجا
چه قدر پونه شکیباست بین آدمها
تمام پنجره ها بی قرار بارانند
چه قدر خشکی و صحراست بین آدمها
و کاش صبح ببینم که باز مثل قدیم
نیاز و مهر و تمناست بین آدمها
بهار کردن دل ها چه کار دشواریست
و عمر شوق چه کوتاست بین آدمها
میان تک تک لبخندها غمی سرخ ست
و غم به وسعت یلداست بین آدمها
به خاطر تو سرودم چرا که تنها تو
دلت به وسعت دریاست بین آدمها ...

 

I Hate Marjan

 

 

 

پروانه ی من :

 

خواهم تو شوی ، محبوب دلم

چون نرگس مست ، دیوانه ی من

رویت رخ من ، سویت ره من

هستی چو بهشت ، کاشانه ی من

پروانه ی من ، پروانه ی من

بی تو چه کنم مستانه ی من

آوای تو شد ، هم نغمه ی من

ای لاله ی من ، بردی دل من

 

 

فریدون می سراید که :

« بگویید بر گورم بنویسند

زندگی را دوست داشت ولی آن را نشناخت

مهربان بود ولی مهر نورزید

طبیعت را دوست داشت ولی از آن لذت نبرد

در آبگیر قلبش جنب و جوش بود

ولی کسی بدان راه نیافت

در زندگی احساس تنهایی می نمود

ولی هرگز دل به کسی نداد

و خلاصه بنویسید

زنده بودن را برای زندگی کردن دوست داشت

نه زندگی را برای زنده بودن » .

 

                                                                                         دوتا چشم سیا داری

 

 

  مرا در تابوت سياهي بگذاريد

  تا همه بدانند سياه بخت مرده ام

  و چشمانم را باز بگذاريد

  تا همگان بدانند چشم انتظار کسي بوده ام

  و دستانم را بيرون بگذاريد

  تا همگان بدانند دستم را به سوي کسي دراز کرده ام

  و در مزارم قطعه يخي بگذاريد

تا با اولين طلوع آفتاب براي کسي که سالها منتظرش بودم اشک بريزد

                          قفس داران سكوتم را شكستند

                          دل دائم صبورم را شكستند

                            به جرم پا به پای عشق رفتن

                         پرو بال عبورم را شکستند

                       مرا از خلوتم بیرون کشیدند

                          چه بي پروا حضورم را شكستند

                       تمنا در نگاهم موج مي زد

                        ولي روياي دورم را شكستند

رفتند و نديدند پريــــشان شدنم را

غمناك ترين لحظه ويـــران شدنـم را

در خويش فرو رفتم و در خويش شكستم

تا دوست نبيند غم بي تاب شدنم را

دريايم و با حادثه همــــــــراه ترينم

امــواج نبينند پريــــشان شدنم را

سر بسته بگويم كه مگر عشق بخواند

خاموش ترین معنی طوفان شدنم را

شمع ميسوزد و پروانه به دورش همه شب/ منکه ميسوزم و پروانه ندارم چه کنم؟

آه تا کی زسفر باز نیایی بازا

اشتیاق تو مرا سوخت کجایی بازا

شده نزدیک که هجران تو ما را بکشد

گر همان بر سر خون ریزی مایی بازا

کرده ای عهد که باز آیی ما را بکشی

وقت آن است که لطفی بنمایی بازا

رفتی و باز نمی آیی و من بی تو به جان

جان من این همه بی رحم چرایی ؟ بازا   

من خود آزرده دلم با دل خویشم بگذار

ازجفاگر غزات ریختن خون من است

پا گشیدم زجهان تیغ بکش دست بر آر   

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تو  را

خبر از سرزنش خار جفا نیست تو  را

ما اسیر و غم اصلا غم ما نیست تو را

ما اسیر غم خود رنج چرا نیست تو را

جان من ! سنگدلی دل به تو دادن غلط است

رفتن و  لاست ز کوی تو ستادن غلط است

تو نه آنی که غم عاشق زارت باشم

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد 

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

بشنو  پند و  مکن قصد دل آزرده ی خویش

ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده ی خویش

 

                                                  از طرف « داداش کومار »

---------------------------------------------------------------

من از فردای بی تو بی غزل بی یار میترســـــم 

از این قسمت از این تقدیر افسونکار میترســـم

تو هم یکی روز ترکم میکنی یا نه نمیدانـــم ؟

ولی از این شب تار و تن تبدار میترســــــــم

 

               Sevda

 

گیرم که در باورتان به خاک نشستم و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخمدار است !

با ریشه چه می کنید ؟

گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای و پرواز را علامت ممنوع می زنید !

با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید ؟

گیرم که می برید ! گیرم که می زنید ! گیرم که می کشید ...

با رویش ناگزیر جوانه ها چه می کنید ؟

 

                    تقدیم به مدیریت وبلاگ « سوختگان : داداش کُمار »

 

 

بیا دستم بگیر از غم رهایم کن          

                        صدای قلب من باش صدایم کن

                               که عاشق بودن و از عشق مردن عالمی دارد

یادمان باشد اگر سکوت کنیم , زندگی جای ما حرف میزند ...